Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kalectwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kalectwo. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 29 stycznia 2019

"Złe towarzystwo"- Robyn Harding

Autorka: Robyn Harding

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok: 2018
Stron: 360


Na pozór sielankowe życie zamożnej rodziny z San Francisco zostaje wywrócone do góry nogami. Kiedy w pięknym domu dochodzi do tragedii, mroczne sekrety wychodzą na jaw, a przyjaciele stają się wrogami.
Jedno zaproszenie, którego będą żałować do końca życia.
Szesnaste urodziny obchodzi się raz w życiu. To radosny rytuał przejścia, wkroczenia w dorosłość, ważny etap rozwoju i symboliczny koniec niewinności. Jeff i Kim Sandersowie planują z tej okazji wydać przyjęcie dla swojej córki. Hannah nigdy nie sprawiała problemów, dobrze się uczy i przyjaźni tylko z miłymi dziewczętami. Uroczystość ma być skromna: cztery najbliższe przyjaciółki, pizza, tort i seans filmowy. Co mogłoby pójść nie tak?
Okazuje się, że wszystko. Po strasznym wypadku, który ma miejsce pod ich dachem, idealne życie Kim i Jeffa na bogatych przedmieściach wielkiej metropolii nagle zaczyna się rozpadać na kawałki. Fasada doskonałości pęka, wychodzą na jaw prawdziwe oblicze Hannah oraz ciemne tajemnice jej rodziców.

Rodzina Sandersów to rodzice i nastoletnie rodzeństwo- dobrze usytuowani, dzieci ułożone i grzeczne. Ot sielanka? Jednak w małżeństwie Kim coś się popsuło, brakuje w nim ekscytacji,  dlatego nawiązała ona flirt (pozornie niewinny) z mężczyzną o imieniu Tony. Jej mąż trenuje i pracuje, rzadko bywając w domu. Kim traktuje swoje rodzicielskie obowiązki bardzo poważnie, dlatego też, kiedy jej 16-letnia córka Hannah chce wyprawić swoje urodziny i zaprosić koleżanki, Kim „powiedziała córce, że urodziny mają być bezalkoholowe.”  Grzeczne urodziny?

Bo Hannah, za sprawą zainteresowania przystojnego kolegi ze szkoły, teraz stała się kimś. Zostaje koleżanką aroganckiej, pewnej siebie szkolnej gwiazdy, Lauren. Do tej pory życie nastolatki było nudne, spełniała oczekiwania rodziców, a tutaj proszę, chłopak, który będzie chciał czegoś więcej i koleżanki, które oczekują szalonej imprezy urodzinowej, a nie kinderbalu. Ale jej matka nie dopuszcza do siebie myśli, że jej córka przestaje być dzieckiem. I zaczynają się kłopoty…

Na imprezie urodzinowej coś się wydarza. Pewien wypadek, który jak lawina pochłonie rodzinę Sandersów, rodzinę koleżanki Hannah, zniszczy kilka relacji.

„Wymyśliła sobie idealne życie: piękny dom, porządne samochody, wykształcone dzieci i związek partnerski, którego zazdrościły jej koleżanki- i nieważne, co się kłębiło pod tą idealną kopułą.”

Ten thriller to oddająca współczesne realia powieść  o relacjach na linii rodzice- dojrzewający nastolatkowie, historia o zaufaniu (i jej braku), złych decyzjach, sekretach niszczących rodzinę, buncie. Z punktu widzenia Kim czujemy jej porażkę wychowawczą; zastanawiamy się kto ponosi winę za to, co się stało na imprezie urodzinowej; widzimy, że Hannah łamie rodzicielskie zasady, by być bardziej lubianą przez znajomych (odsuwa na bok wątpliwości, chce się cieszyć tym, co zdobyła; kłamie). Ktoś cierpi tak, że stawia sprawę jasno i żąda zadośćuczynienia krzywd, wiele osób czuje się winnych. Pisarka ukazuje eskalację szkolnego prześladowania (słabszych i bezbronnych) oraz kwestie popularności w grupach szkolnych. Na pewno ciekawą osobą jest też Lauren, która umiejętnie manipuluje dorosłymi dla swoich celów.

„Coraz lepiej sobie radziła w roli popularnej dziewczyny: efektywnej, narcystycznej i nieczułej. Jedyny problem polegał na tym, że skręcały się jej od tego wnętrzności.”

„Złe towarzystwo” to mocna, realistyczna historia, jak łatwo wpaść w pułapkę popularności, złego towarzystwa. Plusem jest napięta, wartka akcja, zaskakujące rozwiązania oraz bohaterowie z wadami i słabościami. Polecam gorąco!

OCENA:  6-/ 6


sobota, 16 września 2017

"Jak gdybyś tańczyła" - Diane Chamberlain

Autorka: Diane Chamberlain

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok: 2017
Stron: 504



Czy kłamstwo lepsze jest od najgorszej prawdy? Czy wydarzenia z przeszłości mogą wpłynąć negatywnie na przyszłość? Czy rodzina może nas skrzywdzić? Jak pogodzić się z prawdą?

Molly ma fajne życie, ciekawą pracę, kochającego męża i… pilnie strzeżoną tajemnicę z przeszłości. Ich rodzina wkrótce się powiększy – pojawi się w niej adoptowane dziecko, tymczasem Molly walczy z niepewnością i lękiem. Czy pokocha maleństwo, którego nie urodziła? Czy będzie dobrą matką? Uświadamia sobie, że prawdziwa rodzina powinna być zbudowana na prawdzie. Dwadzieścia lat wcześniej w tragicznych okolicznościach straciła ukochanego ojca. Nigdy nie wybaczyła bliskim kłamstw, jakimi ją karmili. Odeszła z domu i przed światem udawała sierotę. Teraz musi wyznać mężowi, że jej matka wcale nie umarła na raka, a jej krewni wciąż mieszkają w Morrison Ridge, małej miejscowości w Karolinie Północnej. Co więcej, Molly ma dwie matki – adopcyjną i biologiczną. I obie nigdy o niej nie zapomniały. Molly boi się teraz, że wyznanie prawdy przekreśli jej największe marzenie, by zostać matką i zrujnuje jej małżeństwo. Skoro pragnie być dobrą mamą, musi jednak znaleźć sposób, by pogodzić się ze swoją przeszłością i uwierzyć w przyszłość.

Diane Chamberlain zalicza się do moich ulubionych pisarek: dwutorowy sposób przedstawienia historii, wzruszające momenty i niełatwe tematy życiowe. Tak było i tym razem.

Molly obecnie do pełni szczęścia brakuje dziecka. Po stracie córeczki decydują się z mężem na adopcję, jednakże bohaterka ma pewne wątpliwości. Czy będzie umiała pokochać dziecko, którego nie urodziła? Czy adopcja otwarta (gdy dziecko będzie znało biologiczną matkę) nie będzie ponad siły Molly, mając na uwadze jej przeszłość? Przeszłość zamkniętą za murem kłamstw…

„Boję się stracić dziecko, którego nie znam, którego nawet jeszcze nie widziałam.”

Pisarka przenosi czytelnika x lat wcześniej, kiedy Molly ma 14 lat, mieszka z rodzicami: przybraną matką, ojcem-terapeutą na wózku inwalidzkim oraz ma kontakt ze swoją biologiczną matką. Małej Molly jej sytuacja rodzinna wydawała się normalna, ale wraz z wejściem w okres dojrzewania, nastolatka zmienia się, zaczyna pytać, poznaje nowe osoby, te, którym zazdrości, ale czy one będą dobrym towarzystwem?

W tej powieści pojawia się wiele życiowych, czasem trudnych tematów. Poruszony jest wątek terapii „jak gdyby” (moim zdaniem bardzo ciekawy), obraz życia ciężko chorej fizycznie osoby, więzów rodzinnych, wchodzenia w dorosłość, przeżycia straty. Pisarce to wszystko i o wiele więcej udało się przedstawić wzruszająco, ale bez zbędnego dramatyzmu, obrazowo, ale nie nachalnie. Bez problemu wczujemy się w sytuację nastoletniej i dorosłej Molly, jej samotności w dniu najgorszym z najgorszych oraz pewnych decyzji. To także historia o przeszłości, która jest ciężarem, wchodzi w drogę przyszłości i nie pozwala iść dalej. Ukazuje, że to rodzina daje poczucie bezpieczeństwa i oparcie w trudnych momentach.

„Jak gdybyś tańczyła” to historia chwytająca za serce i skłaniająca do przemyśleń na temat rodziny, miłości, macierzyństwa i bolesnych tajemnic. Szczerze polecam!

„Czasami marzenia nie spełniają się tak, jak byśmy tego chcieli, prawda?”

OCENA: 6-/ 6

piątek, 14 lipca 2017

"Dom na skraju nocy"- Catherine Banner

Autorka: Catherine Banner

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Rok: 2016
Stron: 536



Porywająca saga rodzinna. Cztery pokolenia, miłość i tajemnice, których świadkiem jest tylko urzekająca mała wyspa.

Lekarz Amedeo Esposito, podrzutek z Florencji, przyjeżdża na Castellamare w poszukiwaniu pracy. Nieoczekiwanie znajduje tam przyjaciół, dom, rodzinę i swoje miejsce na ziemi, gdzie czas odmierza coroczna procesja Świętej Agaty, patronki wyspy.
Amadeo otwiera bar w Domu na Skraju Nocy. Choć miejscowi uważają ten budynek za przeklęty, właśnie to miejsce stanie się sercem wyspy. Tutaj urodzi się czwórka dzieci Amadea i Piny, a później ich wnucząt i prawnucząt.
Castellamare wraz z czterema pokoleniami energicznych Espositów żegluje przez burzliwe stulecie, poddając się zmianom niesionym przez wojnę, recesję i… turystów. Zmieniają się reżimy, wychodzą na jaw zdrady, zawiązują się nieoczekiwane przyjaźnie, a Dom na Skraju Nocy trwa niezmiennie pośród szumu morza.

W pierwszej części poznajemy „zbieracza opowieści” Amedea, który jako jedyny doktor na wyspie zostaje wezwany do porodu żony hrabiego. Czytelnik poznaje też jego przeszłość: podrzutka i sieroty, przyjazd na odciętą od świata wyspę, uwikłanie w romans z mężatką, ślub z Piną i zamieszkanie w Domu na Skraju Nocy. Amedeo pokochał wyspę, swój dom, ale to też miejsce ciasne, czasami pełne podłości, sekrety i tajemnice długo tutaj nie pozostają ukryte, o skandalach wie każdy.

Podobała mi się determinacja bohaterów, by prowadzić własny bar, biznes; ulubioną bohaterką została Marie-Grazie. Od dziecka była chorowita i trochę niepełnosprawna (w przeciwieństwie do swoich braci), była „życiem, które mogło nigdy nie zostać przeżyte”. Kibicowałam jej w romansie z angielskim lotnikiem, nawet wtedy kiedy ten musiał odejść.

Ta saga rodzinna oprócz tego porusza wiele innych tematów jak: strata synów na wojnie, brak aklimatyzacji w rodzinnym mieście po wstrząsającej wojnie (rozdział pt. Miasto Umarłych); to opowieść o przyjaźni, miłości, więzach rodzinnych, sąsiedzkiej pomocy. To historia o bolesnych rozstaniach, ale i też wzruszających powrotach. Część „Dwaj bracia” ukazuje skomplikowaną braterską więź, szukanie przestrzeni dla siebie.

Reasumując „Dom na Skraju Nocy” opowiada wartką historię rodziny i wyspy, w życiu której zachodzą zmiany, a jej członkowie, chociaż już nigdy nie będą tacy sami, odchodzą, ale też pozostają razem. Lektura wielowątkowa, dla fanów sag rodzinnych i małych społeczności, warta uwagi.

„Lena miała wracać już zawsze, przemierzać te same ścieżki, którymi kroczył jej pradziadek Amedeo…, znajda, założyciel, osuszacz bagien, uzdrowiciel, zaprzysięgły obrońca tego miejsca.”

OCENA: 5/6

wtorek, 3 stycznia 2017

"Zanim się pojawiłeś"- film

Tytuł: "Zanim się pojawiłeś"- Me Before You

Rok: 2016
Gatunek: melodramat, dramat



Powieść autorstwa Jojo Moyes „Zanim się pojawiłeś” (która swego czasu wywołała we mnie dużo emocji) doczekała się przeniesienia na duży ekran. 


Tutaj moja recenzja książki.


Natomiast film: 


FABUŁA: Lou Clark, którą gra Emilia Clarke to 26-latka, która straciwszy pracę w kawiarni, dostaje pracę u państwa Traynorów- ma opiekować się sparaliżowanym po wypadku 31-letnim Willem (w tej roli Sam Claflin). Mężczyzna jest cyniczny, złośliwy, zdaje się nie lubić nikogo, w tym Lou, odpycha ją, a dziewczyna zaczyna mieć dosyć takiej pracy- ale bardzo potrzebuje pieniędzy. Jednak pewnego dnia po chwili pełnej szczerości Will zmienia swój stosunek do niej, ich relacja zmienia się, nawet w coś więcej. W miłość. Ale Will podjął pełną decyzję… Tylko pół roku.

Co mnie zaskoczyło:
- siostra Lou w powieści jakoś nie zapadła mi w pamięć, tutaj zaś daje siostrze dobre rady
- w ogóle rodzina Lou jest ciepła i serdeczna; ojciec Lou (aktor grający też w „Downton Abbey” co za niespodzianka) mądrze mówi do Lou, gdy ta go się pyta, co może zrobić. 

„-Ludzi nie da się zmienić.
-To co można zrobić?
-Kochać ich.”

Co mi się podobało:
- kreacja Lou; te jej stylizacje: kolorowe rajstopy noszone z dumą; dziewczyna zaraża entuzjazmem i optymizmem.
- podziwiam aktora, który grał Willa, znakomicie wcielił się w rolę osoby sparaliżowanej, sceny oddające ból i cierpienie były dla mnie realne, a mógł grać tylko mimiką i pokazał nią różne stany emocjonalne bohatera.
„Ma lepsze i gorsze dni”. Tych drugich jest niestety więcej niż pierwszych. „Nigdy nie będzie lepiej.”

- klimatyczne piosenki i cudowne pejzaże (zamek, plaża, Paryż) tworzące nastrojowy klimat.
- wyważenie między humorem, a wyciskaniem łez; smutkiem a radością; marzeniami a brutalną rzeczywistością. Zabawna scena odgryzania metki, a za chwilę pełna smutku scena w aucie czy powiedziane bolesna prawda na plaży.
- siłą tej powieści jest ukazanie relacji między dwójką tak różnych głównych bohaterów, zachodzące w nich zmiany, zaangażowanie emocjonalne. Will widzi w Lou możliwości, których on już nigdy nie będzie miał. Bo on chciałby być tym, kim być nie może, i nie chce litości. Lou czuje się naprawdę komuś potrzebna.

Co mi nie pasowało:
- fryzura Willa sprzed golenia; naprawdę fatalnie wyglądał.
- wieczny optymizm Lou i ten szeroki uśmiech wydawał się lekko przerysowany;
- pominięto kilka ważnych wątków z książki- m.in. najbardziej mi brakowało wspomnień o traumatycznych przeżyciach z przeszłości z Lou, co moim zdaniem wpłynęło na jej obecne życie.
- i tak samo jak w książce, mimo wszystko z zakończeniem trudno się pogodzić. To jego decyzja, ale biorąc pod uwagę, że to choroba nieuleczalna, nie śmiertelna…
- fabularnie brak zaskoczeń (tym bardziej jeśli ktoś czytał książkę)

„Zanim się pojawiłeś” to grająca na emocjach opowieść, o tym, że życie jest ulotne i ważne jest aby każdy dzień wykorzystać w pełni, rozwinąć skrzydła. Mówi o wolności wyboru, szacunku i miłości do bliskich. Polecam zarówno książkę, jak i adaptację filmową.

„Żyj odważnie. Po prostu żyj.”

OCENA: 6-/ 6
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...